Ka-Blog!

    isang taon na sana akong regular ng visayas avenue.  pero bago pa man kami makapaglipat, sa cubao ako napadpad.

    sayang. gusto ko pa naman sa visayas avenue.

    kagabi, dahil tinamad kaming maglutong mag-asawa, naghapunan kami sa  isang fastfood sa visayas avenue.  ayos. masarap.

    pauwi na kami at inaatras ko na ang aking giliw na "Batik" mula sa garahe nang saka ko lamang mapansin na may paslit na nagtatrapik para ako makaatras.  maliit, payat.  mahirap makita sa salamin, laluna’t medyo lumalabo na ang aking mga mata.

    hiningan ko ang aking asawa ng barya para ibigay sa bata. nung inaabot ko, gusto ko sanang sabihing "umuwi ka na, ‘toy. delikado sa bata ang nasa daan pag gabi. at saka mag-aral kang mabuti."  pero nagpigil ako. nagpasalamat na lamang ako.

    sa halagang limang piso, may karapatan na ba akong mangaral sa bata? maari ko na bang itanong kung meron siyang inuuwian o kung nag-aaral ba siya?

    habang pauwi, nadaanan namin ang isang restoran na may pangalang "kainan ni doktora: drive in and dine with your pets." naisip ko, sa bansang napakaraming batang pulubi, hindi kaya mas patok ang mga kainang may paanyayang "walk in and eat your pets"?

    masasagot ko sana ang mga tanong kong ito kung ako’y regular sa visayas avenue.